Het verhaal van Mireille

Mireille (29) verblijft sinds ruim twee maanden met haar kinderen (1, 7 en 8 jaar) in de crisisopvang. Het is de eerste keer dat ze met een hulpverleningsinstantie in aanraking komt en ze heeft zelf het initiatief genomen toen haar woonsituatie op een camping onhoudbaar werd.

‘Ik heb in het telefoonboek gezocht naar een instelling die me aan een verblijfplaats kon helpen. Ik had geen eigen plek voor mijn kinderen en mezelf, ik had schulden en voelde me erg alleen. In het telefoonboek kwam ik IrisZorg tegen, ik heb gebeld en werd uitgenodigd voor een intakegesprek. Binnen een week na de het telefoontje konden we hier terecht.’

Camping

‘Toen mijn oudste twee kinderen een half en anderhalf jaar oud waren, vertrok mijn toenmalige vriend met de noorderzon. Hij liet me met veel schulden achter en omdat ik geen geld had kon ik niet zelfstandig gaan wonen. Zeven jaar woonde ik afwisselend bij mijn vader en moeder. Met mijn nieuwe vriend, van wie mijn jongste kindje is, gingen we ruim een jaar geleden op een camping wonen. Ik wilde iets voor mezelf, niet meer afhankelijk van mijn ouders zijn. Maar op de camping konden de kinderen niet naar school en we konden ons bij geen enkele gemeente inschrijven. Als de crisisopvang er niet was geweest, dan had ik nu op straat gestaan, dan was ik ook mijn kinderen kwijtgeraakt. Want Jeugdzorg vindt: als je geen dak boven je hoofd hebt, dan kun je ook niet voor je kinderen zorgen.’

Afspraken

‘Hier hebben we een eigen woon- en slaapkamer en ook de kinderen hebben een eigen slaapkamer. Overdag ben ik druk met opstaan, kinderen aankleden, ontbijten, kinderen naar school brengen, kleine op bed. Dan weer kinderen van school halen en dan is het al etenstijd en daarna bedtijd voor de kinderen. Tussendoor heb ik verschillende afspraken. Een schuldhulpverlener van de gemeente helpt me bij het beheren van mijn financiën en het opschonen van mijn schulden. Iemand van IrisZorg hier helpt me bij de opvoeding van de kinderen en de contacten met instanties. Waar ik veel aan heb is dat de hulpverleners aangeven wat ik goed doe, maar ook wat ik niet goed doe. Mijn ouders zeiden alleen maar dat ik het goed deed, daar heb je uiteindelijk niets aan.’

Vervolgstap

Het einde van haar verblijf in de crisisopvang is in zicht. Nog twee weken en dan gaat ze naar een huis van IrisZorg met begeleiding. ‘Ik wilde niet direct een urgentie voor een woning aanvragen. Ik heb nog ondersteuning nodig bij de opvoeding en mijn financiën, en ik moet ook nog beter leren eerder om hulp te vragen. Ik heb heel lang alles alleen gedaan en ik heb er nog steeds een handje van hard voor mezelf te zijn. Na een jaar in de vervolgopvang hoop ik wel klaar te zijn voor een zelfstandige woning. Als ik daar nu meteen naar toe zou gaan, ben ik bang dat ik weer in het gat val waar ik net ben uitgekropen.’

Toekomst

‘Ik zie de toekomst positief, ik heb veel meer zelfvertrouwen gekregen’, zegt Mireille tot slot ‘Voordat ik hier zat, dacht ik vaak: Kan ik het wel? Hou ik het wel vol? Nu heb ik weer zin in het leven; we doen het ergens voor. Aan de andere kant ziet ik er ook wel een beetje tegenop de crisisopvang achter me te laten. Wat ik zal missen is de hulp, de vriendschappen en de mensen met wie ik hier woon. Maar ik kom nog wel eens langs, zo makkelijk komen ze niet van me af!’
 

Reageren

Uw e-mailadres zal niet op de website worden getoond.
Het zal uitsluitend worden gebruikt om eventuele vragen te beantwoorden.
By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.