Bianca

Derk uit Apeldoorn, 19
Mila uit Apeldoorn
Steffan uit Beekbergen, 52
Bianca woont samen en heeft twee dochters die al uit huis zijn. Het gaat – ondanks een hernia waar ze pas aan is geopereerd – heel goed met Bianca. Maar dat is niet altijd zo geweest. Ze heeft veel meegemaakt, was zwaar depressief, en is verslaafd geraakt aan alcohol. Maar die tijd ligt nu achter haar.
 
“Nee, ik heb het niet makkelijk gehad. Als kind groeide ik op in een onveilige situatie. Ik ben mishandeld, verwaarloosd en misbruikt. En ik voelde me absoluut niet de moeite waard. Op mijn 16e ben ik het huis al uit gegaan en bij mijn vriendje en schoonouders gaan wonen.
 
Niet de moeite waard
Uiteindelijk zou ik meer dan 25 jaar bij mijn toenmalige man blijven. Samen hebben we twee prachtige dochters gekregen. Maar ook in die relatie ben ik vernederd. Zelfs waar anderen bij waren. En weer voelde ik me heel eenzaam en niet de moeite waard. Ondertussen werd ik ook 100% afgekeurd vanwege rugproblemen. En kreeg ik last van zware depressies, dat zit trouwens ook bij ons in de familie.
 
Zo kwam het dat ik begon met drinken. Dat ging heel geleidelijk. Het begon met af en toe een wijntje, maar later dronk ik meer dan een fles per dag en vaak ook nog wel wat biertjes erbij. Met mijn huwelijk ging het ondertussen steeds slechter. Tot het punt kwam dat mijn man wilde scheiden. 
Ik vond het best, maar realiseerde me ook dat ik hulp nodig had bij mijn verslaving. Ik heb hem toen gevraagd of we konden wachten met de scheiding totdat ik was afgekickt van de alcohol. Hier in het ziekenhuis heb je een speciale afdeling waar je kunt afkicken, dat heb ik gedaan.
 
Weer mis
Na mijn scheiding heb ik inderdaad een jaar of 3 jaar niet gedronken. Toch ging het weer mis. Vreemd genoeg tijdens mijn huidige nieuwe relatie, waar ik eigenlijk heel gelukkig in ben. Langzaamaan ging ik weer meer en meer drinken. Uiteindelijk liep dat zo uit de hand dat mijn huidige partner me in coma heeft gevonden. Met de ambulance hebben ze me afgevoerd naar het ziekenhuis.
 
Toen ben ik zo geschrokken. En ik nam mezelf voor: dit nooit meer! Ik volgde weer hetzelfde afkickprogramma in het ziekenhuis. Tegelijkertijd heeft mijn dochter zich toen hard gemaakt bij de huisarts om me te laten doorverwijzen naar IrisZorg om me verder te helpen. Een speciaal team dat bij mensen thuis komt, heeft me toen onder haar hoede genomen. En dat was precies wat ik nodig had. Of ik nu wilde of niet, mijn hulpverlener stond gewoon op de stoep. Ze gaven niet op.
 
Tijdens de behandeling heb ik veel geleerd, om nee te zeggen bijvoorbeeld, en hoe ik voor mezelf op kan komen. Ook samen met mijn huidige partner heb ik een aantal sessies gehad, waarin hij bijvoorbeeld leerde hoe hij mij kon helpen. Maar het aller belangrijkste, ik ben aan de slag gegaan met de oorzaken van mijn drinken. Samen met Linda - mijn behandelaar- ging ik terug naar mijn kindertijd. Toen heb ik veel trauma's opgelopen die ik door de behandeling eindelijk een plek heb kunnen geven. Tijdens de therapiesessies vielen er geen kwartjes, maar twee-euro-munten. Uiteindelijk realiseerde ik me dat er wel degelijk mensen zijn en waren die om me gaven, bijvoorbeeld mijn oma. Dat was voor mij de sleutel om weer beter te worden. 

Geen druppel meer 
Door de behandeling heb ik nu veel meer zelfvertrouwen. De oude Bianca is er weer. Ik ben weer vrolijk, heb een jaar geleden mijn behandeling afgerond en ik drink al twee jaar geen druppel meer. Alleen ik slik nog wel medicijnen voor mijn depressies. De toekomst zie ik heel positief tegemoet. Ik heb weer lol in mijn leven, en geniet weer. Bijvoorbeeld van een wandeling. En heel belangrijk, ik voel hoe trots mijn partner, mijn dochters en mijn zus op me zijn. Heerlijk!”
Apeldoorn
50